The poet condemned the act as that of a self-murderer.
Поет засудив цей вчинок як дію самовбивці.
In old literature, a self-murderer was denied burial rites.
У старій літературі самовбивці відмовляли в поховальних обрядах.
The preacher spoke of forgiveness even for a self-murderer.
Проповідник говорив про прощення навіть для самовбивці.
He called despair “the counsellor of every self-murderer”.
Він назвав відчай «порадником кожного самовбивці».
The tragedy portrays a noble hero turned self-murderer.
Трагедія зображує благородного героя, який став самовбивцею.
The term “self-murderer” reflects old moral beliefs.
Термін «самовбивця» відображає старі моральні уявлення.
The poem ends with the soul of the self-murderer seeking peace.
Поема завершується тим, що душа самовбивці шукає спокою.
They whispered that he was a secret self-murderer.
Подейкували, що він був таємним самовбивцею.
The play condemned the self-murderer as a sinner and victim.
П’єса засуджувала самовбивцю як грішника й жертву одночасно.
He prayed for the self-murderer’s tormented spirit.
Він молився за зранену душу самовбивці.